Największą zaletą kamieni jest bogactwo kolorów, wzorów i faktur, które sprawia, że można je dopasować do stylistyki różnych pomieszczeń. Ściany obłożone kamieniem są trwałe, solidne i prezentują się niezwykle dostojnie. Ściana obłożona kamieniem dominuje we wnętrzu, dlatego najlepiej wygląda w przestronnych pomieszczeniach. Ale i wtedy kamienna płaszczyzna nie powinna być zbyt duża.

Co mamy do wyboru

W domach jednorodzinnych najczęściej wykorzystuje się sześć rodzajów kamieni natural­nych: granit, marmur, piasko­wiec, łupek, trawertyn i wapień. Występują one w postaci płytek formatowanych (o wielkości zazwyczaj nieprzekraczającej 60 x 60 cm i grubości od 0,5 do 1,5 cm) oraz dużych płyt ciętych na zamó­wienie (ich maksymalne wymiary to 250 x 150 cm, a grubość waha się od 0,5 do 3 cm). Granit. Ze względu na łatwość otrzymania dużych bloków, cięcia i polerowania oraz bogatą i pięk­ną kolorystykę używany jest jako kamień budowlany i dekoracyjny. Jest niezwykle wytrzymały i trwały, dzięki czemu wykonane z niego elementy służą bardzo długo. Jest nienasiąkliwy, więc można go stosować w pomieszczeniach wilgotnych. W zależności od ro­dzaju może być drobno uziarniony lub gruboziarnisty. Marmur. Z powodu licznych domie­szek mineralnych ma różne barwy i wzory. Jest mniej odporny niż granit – ściera się, matowieje, mogą się na nim pojawiać drobne rysy. Piaskowiec. Składa się z ziaren piasku sklejonych lepiszczem. Zaraz po wydobyciu jest miękki i łatwy w obróbce, po wyschnięciu twardnieje.
W budownictwie jest stosowany jako materiał konstruk­cyjny lub zdobniczy. Z czasem pokrywa się szarą matową patyną. Jest porowaty i nasiąkliwy. Łupek. Ma migoczącą powierzchnię z powodu zawartości dużej ilości kryształków miki i krzemionki. Łatwo rozszczepia się na płytki. Może być szlifowany i polerowany. Jest nienasiąkliwy i odporny na ścieranie. Trawertyn. Jest skałą zwięzłą, odmianą martwicy wapiennej, która osadza się z zimnych wód źródlanych. Jest bardzo porowaty. Pory można wypełniać żywicą, przezroczystym silikonem lub masą kamieniarską. Trawertyn można polerować. Wapień. Ze względu na spore moż­liwości obróbki powierzchni (szlifo­wanie, polerowanie) może być stosowany we wnętrzach o różnej stylistyce.

W zależności od złoża może mieć bogaty rysunek struktur mineral­nych lub jednolity kolor, być zbity albo miękki (lekki). Miękkie wapie­nie są nasiąkliwe – pod wpływem wody matowieją i tracą kolor.

Jakie kolory

Najbogatszą kolorystykę mają granit (białoróżowy, jasne szarości, żółć, zieleń, czerwień, czerń), mar­mur (biały, szary, beż, brąz, żółć, zieleń, czerwień, róż, czerń) oraz piaskowiec (biały, kremowy, czerwień, jasny róż, jasny szary, czerwonobrązowy, szarokremowy, szaroniebieski, szarozielony). Wapienie występują w ciepłej gamie kolorystycznej – od jasnych beżów do brązów. Trawertyny – od białego, przez beżowe, żółte, czer­wone, do ciemnego brązu. Z kolei kolor łupka zależy od kompozycji mineralogicznej – może być na przykład czarno-rudo-szary lub szaro-zielono-beżowy.

Który kamień najdłużej będzie czysty

Najbardziej odporny na zabrudze­nia jest granit (nie wchłania nawet tłuszczów), pozostałe kamienie – trawertyn, marmur, wapień, pia­skowiec – ze względu na porowa­tość powierzchni lub dużą nasiąkliwość (albo obydwie te cechy) należy zaimpregnować, aby można było łatwiej i na dłużej utrzymać je w czystości.

Komentarze