Na wstępie powinniśmy się zastanowić nad tym, do czego służy nam ścieżka lub plac w terenie zielonym. Podstawowym zadaniem jest poprowadzenie osoby wyznaczoną ‘linią spacerową’ po ogrodzie, do jakiegoś miejsca, do konkretnego celu.

Kolejne pytanie, jakie musimy sobie zadać, to dokąd powinna nas prowadzić. Czy ma to być dojście bezpośrednio do posesji, czy też ma się rozwidlać i kierować nas w stronę ciekawej kompozycji roślin, czy też ku altanie, czy nad jeziorko? Warto zatem starannie ją wykonać, gdyż będzie budziła zainteresowanie. Należy zwrócić uwagę na materiał z jakiego będzie wykonana, ponieważ to bardzo istotny element zagospodarowania terenu. Powierzchnia musi być w miarę równa (zależy od rodzaju materiału), odporna na niekorzystne warunki atmosferyczne. 
Kolejną ważną rzeczą jest jej poprowadzenie. Chodzi o to, czy powinna biec prosto, czy zakręcać i chować się za roślinnością znikając w gęstwinie.
Otóż, ścieżki od furtki do domu, czy też do garażu i śmietnika prowadzić się powinno  zazwyczaj po prostej. Podobnie umiejscowimy je w części warzywnej, gdzie dzielimy przestrzeń na równe części (na grządki). Natomiast przechadzając się po ogrodzie wolimy spacer dłuższy, aby zasmakować kontaktu z zielenią, jej walorami dekoracyjnymi. Lubimy przechadzkę pełną niespodzianek, kiedy to nie możemy się doczekać zaskakującego, atrakcyjnego widoku za zakrętem. 
Wytyczając ścieżkę należy się zastanowić nad jej szerokością, czy ma być przeznaczona na spacer dla jednej osoby (minimum 60cm) czy dwóch (150cm).
Aby uniknąć kłopotów z koszeniem trawnika powinno się układać nawierzchnie na równi z jego poziomem. Jednak gdy obok jest zieleń (byliny czy krzewy) bardzo dobrym rozwiązaniem jest podniesienie ścieżki nieco powyżej grunt ze względu na łatwość w jej utrzymaniu. Taki zabieg zapobiega zabrudzeniu jej ziemią.

Jak trafnie dobrać rodzaj nawierzchni? 

Przystępując do wyboru materiału przeznaczonego na ścieżkę, placyk lub inny element płaszczyzny trzeba dopasować go do indywidualnego charakteru domu i otoczenia, ogrodu. Modernistyczna architektura powinna być powiązana z regularnymi płytami, stosunkowo dużymi, monumentalnymi, natomiast styl wiejskiego, naturalistycznego ogrodu należy podkreślić nawierzchnią spatynowaną, przypominającą dawny ‘zużyty’ jej wygląd, jak np. ‘kocie łby’, czy bruk z granitu albo też nawierzchnia z porowatą powierzchnią. Do tego typu ogrodów można zastosować drewno, jako element znakomicie wpasowujący się w otoczenie. 
Nie należy przesadzać z kolorystyką i wzorami nawierzchni, gdyż w ogrodzie pierwszorzędną rolę odgrywają rośliny. Zbyt mocne kolory elementów nawierzchni i zwiększona ich liczba może przytłumić kolorystkę i ważność roślinności. Wskazane jest dobranie jednego koloru, ale o różnych odcieniach. Barwy neutralne to przede wszystkim kolory ziemi, czyli beże, brązy, jak również szarości. 
Trzeba dopasować się do koloru elewacji budynku, dachu lub innego ważnego elementu, np. obecnej w ogrodzie architektury altany. 
Stosowanie ciemnych odcieni optycznie zmniejszą płaszczyznę, a jasne barwy zwiększą i dodatkowo podkreślą kontrast z posadzoną zielenią. 
Zachowanie harmonii to najważniejsza zasada, którą powinniśmy kierować się w doborze nawierzchni.

Na co się zdecydować?

Bogactwo i różnorodność oferowanych przez producentów materiałów przeznaczonych na nawierzchnie ogrodowe przyprawiają nas nieraz o ból głowy. Wybierając nawierzchnię powinniśmy kierować się nie tylko gustem, ale i funkcją danej ścieżki, danego miejsca oraz jego wielkością. Na dużych powierzchniach należy stosować większe elementy nawierzchni, natomiast na wąskich i małych – mniejsze. Elementy ciemne lepiej stosować na podjazdach, ponieważ są bardziej odporne na zabrudzenia: błoto, ślady opon czy plamy oleju. W ogrodach naturalistycznych do budowy ścieżek powinniśmy wybierać wtapiające się w otoczenie, w zieleń, naturalnie starzejące się elementy. Zaliczyć do nich można kamień, drewno, żwir. Ścieżki z kamienia są nie tylko eleganckie, ale i trwałe (granit, bazalt, sjenit). Występują w postaci ciętych lub łamanych płyt kamiennych, kostki lub otoczaków. Mniej wytrzymałe, miękkie, gorsze pod względem utrzymania w czystości są wapienie i piaskowce. Jednak szybko pokrywają się patyną i wyglądają jakby od wielu lat były na swoim miejscu. Silnym kontrastem jest zastosowanie naturalnego drewna, które można łączyć ze żwirem ogrodowym albo wyeksponować samotnie. Ścieżki mają wtedy naturalny charakter i wpisują się delikatnie w otoczenie. 
Jednak drewno ulega szybko destrukcji. Obecnie firmy produkujące materiały budowlane proponują klientom system betonowych płyt – desek, które wyglądają jak wyschnięte drewno o wyrazistych słojach. Warto zastanowić się nad takim rozwiązaniem, zwłaszcza, gdy w ogrodzie mamy zlokalizowaną drewniana altanę lun inne elementy tego typu. To ‘drewno ogrodowe’ wykonane  z betonu nieporównywalnie wydłuża czas użytkowania w stosunku do drewna naturalnego. Jednakże nie są to już te zwykłe płyty 50cm x 50cm kojarzące się z płytami chodnikowymi, tylko bardziej dopracowane i estetyczne detale. Doskonale komponuje się z roślinami i materiałami wykorzystywanymi w terenach zieleni, a na pierwszy rzut oka nie można się zorientować, że to nie jest naturalne drewno. 
Kolejnym materiałem stosowanym na wyłożenie nawierzchni w ogrodzie to klinkier. Jest on odpornym materiałem ceramicznym nie wchłaniającym zabrudzeń. Decydując się na klinkierowe cegły brukowe podkreślimy walory dekoracyjne, jednak musimy pamiętać i uważać na dobór koloru i jego odcieni, aby nie zdominowały otoczenia.

Miejsce wypoczynku

Relaks w zaciszu zielonej przestrzeni to priorytet, którym kierujemy się podczas lokalizowania altany lub innego elementu do tego przeznaczonego, jak np. miejsca na grilla ogrodowego czy stawu. Wielkość placu, jaki należy przeznaczyć na wymienione składowe części ogrodu to kwestia naszych własnych upodobań. Jednak żeby takie miejsce spełniało swoje zadanie, to musi mieć swoje minimum. Pamiętajmy, że miejsca rekreacyjne, wypoczynkowe przeznaczone są na spędzenie wolnego czasu, regenerację sił, wyciszenie się i kontemplację. Średnica nie powinna być mniejsza niż 3m. Trzeba zastanowić się także, na ile osób będzie przeznaczony ten ‘teren’. Oczywiście musi się zaplanować dojście do wybranego elementu, aby ułatwić komunikację z domu, dojście z ogrodu. Tutaj najlepiej sprawdzają się elementy naturalne, jak drewno albo wspomniane wcześniej imitacje drewna z betonu.  

źródło: wnetrzaikrajobraz.pl

Komentarze